Çok yakında…

Çok yakında...

Uzaktakilerin yerel medya algısını araştırma gibi bir gaflette bulundum. Uzaktakiler derken bu mesleğin içinden olmayanlar amma velakin bir yerlerde bir şekilde yerel medyayı en azından ‘okur' olarak ya da ‘haber kaynağı' diye nitelendirdiğimiz kitlenin gözünde ne kadar alımlı ve olumlu olabilme başarısı gösterebildiğimizi kavramaya çalıştım.

Yapmaz olaydım zira durum hiç iç açıcı değil. Ancak kimileri var ki öyle güldüm ki aynadaki yansımamıza gülerken gözlerimden yaş dahi geldi abartmıyorum. İnsanlar yerel basından ‘övgüyle' söz ediyor, demeyi çok isterdim ama genellikle sövgüyle söz ediyor. Haklılar mı değiller mi bunu ben bilemedim bununla ilgili bir PR şirketiyle anlaşıp saha taraması yaptırmayı düşünüyorum.

İnternet günümüzde malum pek bir yaygın, kutsal bilgi kaynağı bile var içinde! Mübarek sanki Hz. Googıl tarafından onlayn zembille indirilmiş. 

İnsanlar yerel medya başlığı altına bakın neler yazmış (İmla hataları kasten düzeltilmemiş olup orijinal alıntıyı koruma maksatlıdır) :

‘yerel medya genelin aksine belirli bir bölgeye özgü medyadır. o bölge ile haberler yapan, o bölgenin reklamlarını ve tanıtımını üstlenen medyadır. bunlara en güzel örnek yerel radyolardır. yerel gazeteler, televizyonlar da mevcut olup, yerel halk bunları destekler. her medya gibi kan emicilerdir. bunlar da yerel kan emiciler olmaktadır.'

‘çıktığı semtin, mahallenin ya da şehrin sakinlerine hitap eden gazetedir. içinde dünya, yurt ve özellikle hitap ettiği yer hakkında haberler verir, içinde fazlasıyla ilan vardır, makul fiyatlarla satılır ya da bedava dağıtılır'

Kan emici (!), vampir eyvah eyvah, bedava mı dağıtılırmış o kadar insanın emeği karpuz-peynir altına sofra örtüsü değerine mi layık?

Bu yazdıklarım mesleğinde yıllarını çürütmüş değerli usta ağabeylerim tarafından hadsizlik olarak nitelendirilmesin lütfen bunları ben söylemedim aksine bana da dokunmadı değil. Böyle görünmek üzücü elbette. 

‘800 günlük olmak üzere 1700'e yakın gazete ve derginin yayımlandığının tahmin edildiği Anadolu'da, yerel gazeteler bazen masa başı haberler ya da makaslama yöntemiyle ulusal gazetelerden haber çalan, sayfalarını gereksiz yazılarla dolduran, ama asıl amaçları da devletin ilan gelirlerinden yararlanmak olan baskı şeklinde tanımlanmaktadır.' (Konrad Adenauer Vakfı'nın Türkiye Gazeteciler Cemiyeti ile birlikte 1999 sonbaharında gerçekleştirmiş olduğu 2. Yerel Gazetecilik seminerinde yayınlanan tebliğden alıntı).

Böyle de bir analiz var ortada, bu hadsizlik de benim değil inanın epeyce ustalar hazırlamış ben o vakfın ismini daha tam telaffuz edemiyorum adamlar seminer hazırlamış Cemiyet'le ortak demek ki epeyce ustalar.

Şimdi bu analizin üzerinden tam 11 yıl geçmiş peki gelişim ya da bir değişim kaydedilebilmiş mi? O dönemden bu döneme yaşanan ‘değişimleri' göz önüne alarak benim ön görülerim;

Çok yakında; yeni bir tebliğ yayımlanacak ve o gün bin 700 olarak zikredilen rakamın 7 bin 700 olduğu ve bunların en az iki bin adedinin günlük ilan vasfı olan gazeteler olduğu, pek çoğunun başta siyasi erk olmak üzere Ç.Ö.K'lere (Çok Önemli Kişi VIP. Her neyse işte)  haber başına dolgunca faturalar gönderdiği, faturaların gereğini yapmayanların her nevi kirli çamaşırlarını ortalığa pervasızca döktüğü (çamaşırlar temizse de kirletilebilir) ve de sayfalarını doldurma amaçlarının yalnızca devletten ilan alabilmek değil matbaa işleri başta olmak üzere bilumum ihaleleri kendine yontabilmek olduğu kalın puntolarla vurgulanacak.

Çok yakında; ekşisözlük türevi internet forum sitelerindeki yerel medya başlığı altına, ‘olmasa da olur/ alayı ciğersizdir/  yalnızca kan emici değil organ mafyası kadar tehlikelidir/ yerel halk ‘S.eve S.eve' destek olur/sabah uyanan bi taaane çıkarıyo kardeşim hangisini anlatsam ki?' gibi entriler yapılacak.

Çok yakında; muhabirler kendilerine birer sponsor bulmaya zorlanacak ve maaşları bu sponsorlardan artı KDV. olarak talep edilecek (sigorta olmasa da olur telif ücretli eleman diye bir şey var nasılsa).

Çok yakında; basın meslek ilkelerine uymaya söz vermeye gerek duyulmayacak.

Çok yakında; büyüklerden alınan icazetler doğrultusunda yerel medya organlarınca ‘Garnizon Komutanı Valilik makamına el koyacak ahan da ıslak imzalı belge' şeklinde yerel darbe planlarıyla sansasyonlar yaratılıp o günkü sayı renkli basılacak ve tüm kentte 10 bin adet ücretsiz dağıttırılacak. Bu baskıların faturası da bir kurum ya da kuruluşa itina ile kilitlenecek.

Çok yakında; muhabirlerin eğitim düzeyi ilkokul mezunluğundan okur-yazarlığa düşecek.

Çok yakında; herkes GAZETECİ olacak, sarı basın kartına alternatif olarak yerel basın dernek ve cemiyetleri tüm GAZETECİ'lere kırmızı basın kartı dağıtacak. ‘Bu neden kırmızı ki?' diye sormak kimsenin aklına gelmeyecek çünkü, sarı basın kartlılarla altın başak geçmenin dayanılmaz hazzı bu soruyu sormayı unutturacak.

Ne dersiniz çok mu iyi niyetliyim yoksa?

Yoksa Türk basını içerisinde saygın ve etkili bir kimliğe sahip olan Anadolu basınının, gazeteciliğin gerçek okulu olarak eski günlerine dönmesini mi bekliyorsunuz?

Daha çok beklersiniz.

(‘bizim kadınlarımız:
korkunç ve mübarek elleri
ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle
anamız, avradımız, yârimiz
ve sanki hiç yaşanmamış gibi ölen
ve soframızdaki yeri
öküzümüzden sonra gelen
ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız' Dünya Emekçi Kadınlar Günü'nüzü gecikmeli de olsa kutlamak isterim...)