Haftanın portresi… Her insan bir hikaye..

Haftanın portresi… Her insan bir hikaye..

İÇİMİZDEN BİRİ…

Ahmet Büyükkarakavak…

1936 Avarız köyü doğumlu. 25 yıldır Edirne’de, Umurbey Mahallesi, çömlekçiler sokak NO:…da oturuyor.

3 Kardeşten en küçüğü ..Abisini köyde, ablasını da geldikleri Edirne’de toprağa saklamış…Avarız köyünde babalarından kalan evi ve ev yerini 2 (iki) araba ‘kerpiç’ karşılığımda komşularına devretmişler…

Üç çocuğundan ikisi kız biri erkek çocuk… Oğlu servislerde şoförlük yapıyor. Kızlarından biraz şikâyetçi Ahmet ağa; “pek arayıp sormuyorlar” diye.

Avarız köyünde hamallık yaparken geldi Edirne ye.

 Bu gün Edirne’nin ileri gelen hemen bütün büyük tüccarlarının yanında çalıştı… Yine hamal olarak. Ama hepsinden şikâyetçi…

Ekmeklerini yedim Allah razı olsun ama hiç biri beni sigortalı yapmadı!

Hepsinde onca emeğim var… Ne olurdu beni sigortalı yapsaydılar…

Neleri eksilirdi bugün… Hiç…

Herkes aynı değil tabii. Bir gün İstanbul’dan bir adam geldi, hani gümrükten çıkamayan arabaları topluyorlar ya hah adam o işi yapıyor. Bizi o işte 36 gün çalıştırdı. Sonradan öğrendik ki adamcağız bizi sigortalı çalıştırmış… Ama biz daha sonra devam ettiremedik… Fakirlik hep vardı kardeşim! Bizim Edirnelilere lafını bile edemedik sigortanın, ne yapalım…

Ahmet Büyükkarakavak her sabah saat 6- 6.30 da Tahmis meydanındaki Hasan Başçavuş’un kahvesine yürüyerek gelip saat 9-10 gibi yine yürüyerek evine gider. Yaşlı vücudu artık çalışmasına müsaade etmiyor ama o yinede tanıdık tanımadık herkese elinden geldiğince yardım için çabalıyor.

Edirne’de kim en iyi sıva yapar, kim en iyi usta, kim tamir ve onarım işlerinde eli çabuktur o bilir.

Eşim; oğlum 3 yaşındayken vefat edince kendimi evlatlarıma adadım derken gözleri doluyor Ahmet Büyükkarakavağın…

3 ayda bir aldığı 450 TL. Yaşlılık aylığından başka geliri yok. Oğlu ile birlikte yaşıyor; başını sokacak bir ev hayali birde torunlarına her gün küçükte olsa bir harçlık verebilmek arzusu ile…